Op de dag na het feest voor haar 40jarige huwelijk ging mijn moeder
naar de dokter met pijnklachten in haar borst. Acht maanden later was
ze dood.
Een groot deel van die tijd heeft ze in verschillende ziekenhuizen
gelegen. Chemo ondergaan, bestraling ondergaan. De pijn die ze heeft
moeten lijden is onmenselijk geweest.
Pas vlak voor haar dood is de precieze diagnose gesteld, Maar al was
die op dag 1 gesteld; het had niets uitgemaakt; deze vorm was en is
ongeneeslijk.
Die acht maanden hebben we wel intens van ons gezin genoten. Mama heeft
letterlijk tot in de laatste week genoten van haar gezin en haar
kleinkinderen. Genoten van veel lieve vrienden en
familie, mooie bloemen, en lekker eten en drinken.
Had dat maar langer kunnen duren.
En daar wil ik een bijdrage aan leveren.
Natuurlijk zijn er veel mensen uit mijn directe omgeving die getroffen
zijn, en die bij mij zijn in gedachten. Ed, Tom, Caren, Floor, Zara,
Tineke; ik
denk aan jullie!